ارزوهایی داشتم که سالها بهش فکر میکردم. سالها برای رسیدنش الاش میکردم. رویا نبود! چیز پیچیدهای هم نیست. خیلیا بهش رسیده بودن و موضوعی نشدنی نبود.
اما حس میکنم این روزها آرزوهام تبدیل به رویا شدن قرار نیست هیچ وقت به مرحلهی اجرا برسن. اونهایی که تونستن یا قبلتر از من تونستن، یا پشتوانهای برای انجام دادنش
انگار یه سد بزرگی به اسم نا امیدی سایه انداخته روی خواستههایی که شدنی بودن و الان تبدیل به یک رویا و خیال شدن که تو این شرایط حتی مسخره هم به نظر میرسه
آخه من رو چه به آرزو؟ پنج ستارهت رو بده مسافر :)
