از دیروز اینستاگرام پر شده از استوریهایی که اشک عادل فردوسی پور رو استوری کردن. از فیلتر شدن اپ فوتبال ۳۶۰. من به شخصه عادل فردوسی پور رو دوست دارم ولی نه اندازهای که ازش بت بسازم. به نظرم آدمها یک طیف از سیاه و سفید هستند. نه سیاهی مطلق وجود داره و نه سفیدی مطلق. همه خاکسترین و هر کسی به یک میزان تنالیتهای از رنگ سفید و مشکی رو دارن. همه دارک ساید دارن. همه اشتباه میکنن
عادل فردوسی پور با برنامهی ۹۰ سالها چالشهای فوتبال رو نشون میداد. حتی غیر فوتبالیهایی مثل من هم با برنامههاش خاطره دارن. اما همین عادل خیلی جاها سکوت کرد. خیلی جاها حرفهایی زد که چندان جالب نبود. تسلیت به کسایی گفت که خون مردم رو میمکیدن.
اما به همون میزان اعتقاد دارم که آدمها در حال رشدن و ممکنه اشتباهشون رو جبران کنن. اما باز هم هیچ کس ارزش بت سازی نداره. تمرکز نگاهها رو به محتواهایی که اصل ماجرا رو غیب میکنن بردارید.
اپ فوتبال ۳۶۰ فیلتر شد ولی هیچ کس نگفت منه میلاد از دیماه با اون همه سرمایهای که توی دیجیتال مارکتینگم گذاشتم چه بلایی سرم اومده؟ چه شبهایی که موقع خواب میگفتم: «مکن ای صبح طلوع». دست به چه کارهایی که برای بقا نزدم. منه میلاد تریبونی نداشتم که اشک بریزم وگرنه میتونستم خون گریه کنم از اتفاقاتی که از دی شروع شد و تا همین الان ادامه داره. منه میلاد طرفداری ندارم که براشون روضه بخونم. فقط میدونم رنگ خاکستری امثال منه میلاد کمتر و سفید تر از عادله. حداقل قاسم چک من مثبت نیست:)
