مسیرای زیادی رو تست کردم و آدمای زیادی رو دیدم و پروژه‌های زیادی رو چه برای خودم و چه برای مشتریا ران کردم. از طرتحی سایت کیلویی گرفته تا مزاکره با لنز ایرانسل برای پروژه‌ ریدیزاین اپشون، از راه اندازی استارتاپ گرفته تا مشاوره برای استارتاپ

ولی هیچ کدومشون برای من رزومه‌ی خوبی نشد. سوال پرتکراری که ازم می‌پرسیدن این بود که: خب مهندس دیگه چی داری؟ 

به خاطر همین موضوع دیگه نخواستم جایی کار کنم. کانسپت پول برام اولویت اول نبود، ولی اواخر خیلی برام مهم شده. من سی و اندی سال کار کردم ولی دمبه ندارم. چون هر بار که خواسنم سر ایده‌های خودم کار کنم نشد که نشد. پول لعنتی نذاشت

منو بدون دمبه بپذیرید :)

داستان عجیب ما اینطوری شروع میشه که وی (که یک نفر خاص و خانم بود) فردی بود با عقاید خاص مذهبی، مننقد روابط امروزی و دارای کنش‌های سیاسی وابسته. از اینکه پسری دست دختری رو بگیره ابراز انزجار می‌کرد و می‌گفت: اینا جاشون ته جهنمه و هیچ وقت زندگیشون رنگ خوشی رو نمی‌بینه و سراسر بیماری و دعوا و درگیری هستند و از این جور مسائل‌

دوستانه بهش گفتم عقاید آدما ممکنه تغییر کنه، مثل من که نماز صبحمم تو مسجد و اول وقت بود ولی الان چی؟ قاری قرآن بودم و تو صف اول نماز جماعت ولی الان چی؟ آدما ممکنه تغییر کنن و این تغییر ممکنه برای تو پیش بیاد پس نگو اینا فلانن. گفت تو حرف منو متوجه نمیشی. خدا در قرآن سوره‌ی فلان، آیه بیسار گفته که ...

سال‌ها گذشت. ایشون طلاق گرفت و زندگیش به گوه سگ کشیده شد. بعد مدت‌ها دیدمش و گفتم چه خبر یا شیخه!

گفت هیچ چیزِ زندگی برام نمی‌چرخه (تو دلم گفتم لابد تاوان گناهی رو‌داری پس میدی). نمیدونم چرا اینقدر بد بیاری دارم. بعد از مدتی دوباره ازدواج کرد.

اینکه چطور فهمیدم بماااااند (که خودش یک جلد کتابه) ولی فهمیدم با همسر جدید به درجه‌ی فاخته گری و کاکولدی رسیدن. 

حالا من نقدی ندارم به رفتار و کنش‌های فردی اون آدم ولی برام سواله که چطور یک منتقد از ساده‌ترین اتفاق اجتماعی انتقاد میکنه ولی خودش بعدها این شکلی میشه؟

بیایم دیگه نگیم من به این اعتقاد دارم. چون ممکنه دو روز دیگه نظرمون عوض شه. یا حداقل بگیم در حال حاضر به این اعتقاد دارم که یک زمان نسبی بهش خورده شده باشه

عادل فردوسی پور با برنامه‌ی ۹۰ سال‌ها چالش‌های فوتبال رو نشون می‌داد. حتی غیر فوتبالی‌هایی مثل من هم با برنامه‌هاش خاطره دارن. اما همین عادل خیلی جاها سکوت کرد. خیلی جاها حرف‌هایی زد که چندان جالب نبود. تسلیت به کسایی گفت که خون مردم رو می‌مکیدن.

اما به همون میزان اعتقاد دارم که آدم‌ها در حال رشدن و ممکنه اشتباهشون رو جبران کنن. اما باز هم هیچ کس ارزش بت سازی نداره. تمرکز نگاه‌ها رو به محتواهایی که اصل ماجرا رو غیب میکنن بردارید.

اپ فوتبال ۳۶۰ فیلتر شد ولی هیچ کس نگفت منه میلاد از دیماه با اون همه سرمایه‌ای که توی دیجیتال مارکتینگم گذاشتم چه بلایی سرم اومده؟ چه شب‌هایی که موقع خواب میگفتم: «مکن ای صبح طلوع». دست به چه کارهایی که برای بقا نزدم. منه میلاد تریبونی نداشتم که اشک بریزم وگرنه می‌‌تونستم خون گریه کنم از اتفاقاتی که از دی شروع شد و تا همین الان ادامه داره. منه میلاد طرفداری ندارم که براشون روضه بخونم. فقط میدونم رنگ خاکستری امثال منه میلاد کمتر و سفید تر از عادله. حداقل قاسم چک من مثبت نیست:)

خیلی از آدم‌ها از ابتدا گاو هستند، فقط نشون نمیدن و مرور زمان به شما اثبات میکنه که این آدما چقدر می‌تونن نفهم باشند. چقدر می‌تونن قدر نشناس باشن و در ادامه چطور و به چه شگل می‌تونن بهتون اثبات کنن که همه‌ی این‌ها حقیقت داره.

ادما در شروع سعی میکنن چیزی رو نشون بدن که دوست دارند باشند، ولی زمام که میگذره یادشون میره چیو نشون دادن و کم کم خود واقعی شروع میکنه به نمایش دادن :)

اسپانیا ببره و قهرمان شه جزوه میدم و‌ادعای پیامبری می‌کنم : ))

خلاصه اینکه بیاید از اولین پیروان من باشید و دین جدید ریلیز کنیم :)) 

چرا زندگی‌هایی که در قالبِ مقدسِ «مشترکِ قانونی» شکل می‌گیرند، اغلب به بن‌بستِ روحی می‌رسند و به نتیجه‌ی مطلوب نمی‌رسند؟
چرا گاهی خارج از عرف عمل کردن، حسِ اصالت و رهاییِ بهتری به آدمی می‌بخشد؟
چرا آدم‌ها در دورانِ نامزدی و عقد، فرشته‌اند، اما بعد از عقد یا عوض می‌شوند، یا عوضی از آب درمی‌آیند؟

شاید در نگاه اول، انگشتِ قضاوت را به سمتش بگیرید و بپرسید: «چرا جدا نمی‌شود؟ چرا یک زندگیِ پاک و درست را شروع نمی‌کند؟»
اما اگر عمیق‌تر، از پشتِ دیوارهایِ پیش‌داوری نگاه کنید، می‌بینید که شاید شرایطِ جدایی میسر نیست. شاید فرزند، شاید وابستگی‌های مالی، شاید ترس از انگ‌های جامعه و شاید اهرم‌های فشارِ پنهان و آشکاری وجود دارد که او را در آن خانه میخکوب کرده‌اند.

او در خانه‌ی شوهرش، یک کالبدِ بی‌جان و زندانیِ شرایط است؛ اما در آغوشِ آن عشقِ ممنوعه، روحی آزاد و رهاست. و چه تلخ است رازی که آدمی برای زنده ماندنش، مجبور است آن را در تاریکی پنهان کند.

فلوکستین یه روز عینکِ اسکنرِ سوپرمارکتیشو زد به چشمش، یه نگاهی به مش‌حسن انداخت و گفت: «آقا مش‌حسن! تاریخ مصرف عشق ما پریروز تموم شده. شما دیگه ورژن رایگان و کهنه هستی، من دنبال آدمای «پرمیوم» می‌گردم. طلاقمو به همراه مهریه‌م (سی تا کیم با طعم خیار) بده برم!»
مش‌حسنم که مرد روزهای سخت بود و اهل ارتباط یک طرفه نبود، با دلی شکسته و آهی از نهاد، چمدونشو بست و رفت. قبل رفتن به زنش گفت: «خانم، آدم که کنسرو نیست، تاریخ آدما به خوش گذرونیشون نیست! کاش تو بالا و پایین زندگی کنارم بودی»

مش‌حسن رفت و با همون دل پاک و نیت درستش چسبید به کار و تلاش و فیلان و بیسار. کلیم تمرکزش رو کار زیاد شد و رفت سی خودش و زندگی خودش...
اما فلوکستین؟ رفت سراغ اون مردای «پرمیوم». ولی خب، وقتی خودت آدما رو ابزار می‌بینی، روزگار هم تو رو ابزار می‌بینه!

سال‌ها گذشت. فلوکستین دیگه اون جذابیت ظاهری «تازه» رو نداشت. اون مردای پرمیوم هم که دورش رو شلوغ کرده بودن، بهش به چشمِ «آدم» نگاه نمی‌کردن، به چشمِ «پاوربانک اضطراری» و «آچار فرانسه‌ی روابطشون» نگاه می‌کردن! 

فلوکس دیگه نمی‌تونست با مردها لاس بزنه و لاس‌دونش خشک شده بود. اصلا کسی دیگه نمی‌دیدش!

و از اون بدتر، تاریخِ اعتبارِ فلوکستین هر روز کوتاه‌تر می‌شد. اول می‌گفتن: «فلوکستین تا آخر ماه خوبه، بعدش دورش می‌اندازیم.» بعد شد: «تا آخر هفته به دردمون می‌خوره.» آخرش شد: «تا ظهر امروز خوبه، ظهر که شد دیگه به درد نخور می‌خوره!»

یه روز فلوکستین نشست گوشه‌ی خونه یاد مش‌حسن و اون حرفش افتاد. فهمید خودش شده همون کنسرو بادکرده‌ای که هیچکس جرأت نمی‌کنه بازش کنه، چون می‌ترسه مسمومش کنه! همه بهش به چشم یه «وسیله‌ی دست‌وپاگیر» نگاه می‌کردن که فقط جا اشغال می‌کنه.

حالا حرفم چیه؟

1. اگه با آدما مثل «ابزار» تا کنی، خودتم آخرش می‌شی یه «پیچ زنگ‌زده» که حتی آچار هم بهش نخوره! 
2. اسم‌ها گول زننده‌ن. انتظار داری فلوکستین بشه مرهم دردت ولی میبنی چون تاریخش گذشته مسمومیت دارویی برات درست می‌کنه
3. قدر آدما رو تا وقتی کنارتونن بدونید
4. شبا قبل خواب مسواک بزنید :)

هیچ‌وقت ندیدم عصبی بشه. هیچ‌وقت داد نمیزد، بلند حرف نمیزد، بحث نمی‌کرد، خونسرد خونسرد بود. بی صدا و صامت

خندیدنش در حد یه لبخند بود و عطسه‌ش بی صدا.

یه بار دوتایی نشسته بودیم به گپ و‌گفت و ازش پرسیدم: فلانی تو چرا اینقدر خنثی‌ای؟ خیلی ری‌اکشن نشون نمیده به هیچی. گفتش: من بین برو ریزی خوشحالیم و درون ریزی حالم با خودم، دومی رو انتخاب کردم. من و خودم خیلی خوشحال‌تریم و خیلی چیزا رو به هم میگیم. اونی که بیرون میریزه نیاز داره که حرفاشو بگه، من نیازی نمی‌بینم. من غنی‌ام 😂

گفتم خب انسان به ذات اجتماعیه، نمیشه که اینقدر منزوی باشی. گفت نیستم. الان چرا داریم با هم حرف میزنیم؟ منزویم؟ نه! من فقط اجازه نمیدم هر چیزیم دیده بشه.

بزرگوار خیلی فلسفی حرف میزد و پیچیده ولی نگاهشو دوست داشتم.

ایشون دو ساله که رفتن امریکا و‌تو یه شرکت ای تی برنامه نویسم  و با پولی که توی این دوسال در اورده می‌تونه من و دو حلقه‌ی دوستای نزدیکم رو بخره و بفروشه. 

شاید واقعا اصل زندگی همین باشه که بیخیال بقیه، خودم چطوری حالم خوب میشه بعدش اگه چیزی موند با بقیه شیر کنم :)

هر کی گوشیش هنگ می‌کرد، کامپیوترش قاطی می‌کرد یا حتی سیم شارژرش گره می‌خورد، اول به من زنگ می‌زد. اوج شاهکار هم روزای قطعی اینترنت و به اصطلاح «جنگ» بود؛ رسماً شده بودم مرکز توزیع وی‌پی‌ان! 

این روزا به خودم اومدم و گفتم بسه دیگه!

میخوام از شخصیت مثبت داستان تبدیل بشم به «آدم بده»ی داستان 

 تو فاز «خباثتِ خودخواهانه» فرو برم. الان دیگه لیست «نمی‌خوام»های من از طومارِ حقوق بشر هم طولانی‌تره:

• نمی‌خوام دیگه اون فرشته‌ی نجات و دوستِ خوبِ همه باشم،
• نمی‌خوام غصه‌ی منافع عمومی رو بخورم،
• نمی‌خوام آدما رو به خودم راه بدم
• و اصلاً نمی‌خوام کسی منو به عنوان «یه دل نه صد دل» بشناسه.

گوشی رو می‌ذارم رو سایلنت و با یه لبخند شیطانی به درخواست‌های کمک مردم نگاه می‌کنم و بی‌تفاوت رد می‌شم.

خلاصه که از اون همه «چشم» گفتن و سو استفاده شدن خسته شدم و به یه صلح درونیِ بی‌نظیر رسیدم. ته تهش، بزرگ‌ترین و مهم‌ترین «نمی‌خوام»م اینه که:

نمی‌خوام دیگه خودمو برای هیچ‌کس خرج کنم!

بذارید بگن فلانی عوض شده، مغرور شده؛ یا اصن عن شده. به تخم‌‌های مرغ‌های توی یخچالم :)

انگار مغزمون یه کارمند خیلی وظیفه‌شناسه که هر روز صبح میاد سر کار و می‌گه: «خب امروز همون تصمیم قبلی رو بگیریم، فقط این بار با اعتمادبه‌نفس بیشتر که ضایع نشیم!»

ما آدم‌ها استادیم از یه دیوار بارها سرمون رو بکوبیم و هر بار به جای اینکه دیوار رو مقصر بدونیم، زاویه‌ی ضربه رو بررسی کنیم.

به کسی که هزار بار بهمون ثابت کرده قدرمون رو نمی‌دونه، باز فرصت می‌دیم. به کاری که هزار بار خسته‌مون کرده، باز برمی‌گردیم. به حرف‌هایی که هزار بار شنیدیم و تهش چیزی جز ناراحتی نبوده، باز گوش می‌کنیم.

بعد یه شب، وقتی همه خوابن، می‌شینیم و با خودمون می‌گیم: «چرا من همیشه این‌طوری می‌شم؟»

و جواب همون‌جاست... چون ما آدم‌ها عجیبیم؛ از دردهایی که می‌شناسیم، کمتر می‌ترسیم تا از تغییرهایی که نمی‌شناسیم.

گاهی نه اینکه نفهمیم داریم اشتباه می‌کنیم... نه. اتفاقاً خیلی خوب می‌فهمیم. فقط یه گوشه‌ی قلبمون نشسته یه آدم ساده‌لوح با یه لیوان چای و می‌گه: «این دفعه فرق می‌کنه... حس من می‌گه!»

و اون حس، همون حسیه که قبلاً ۴۷ بار اشتباه کرده، ولی هنوز با اعتمادبه‌نفس کامل سر جلسه حاضر می‌شه!

شاید بزرگ شدن یعنی یه روز بشینی با خودت حساب کنی: چند بار باید یه درس رو تکرار کنم تا بفهمم امتحانش رو قبلاً پاس نکردم؟

آخرش هم شاید مشکل ما این نیست که اشتباه می‌کنیم... مشکل اینه که بعضی اشتباه‌ها رو اون‌قدر دوست داریم که اسمشون رو می‌ذاریم «امید».

ولی خب... ما آدمیم دیگر. موجوداتی که از یک سوراخ چند بار گزیده می‌شیم و آخرش به جای اینکه سوراخ رو ببندیم، دنبال یه پماد بهتر می‌گردیم!